Wat is PSD2?

PSD2 staat voor Payment Service Directive 2 en is de herziene Europese PSD-richtlijn die vanaf 13 januari 2018 geldt. Het doel van deze richtlijn is het bevorderen van innovatie, concurrentie en efficiëntie van betaaldiensten. Ook voor nieuwe (online) spelers die toegetreden zijn binnen het betalingsverkeer. Een van de belangrijkste gevolgen van deze herziening is, dat banken gedwongen worden om via API’s hun banksystemen toegankelijk te maken voor derden.

Waarom PSD2?

Door de komst van nieuwe betaaldiensten en nieuwe betaalinstellingen, was het noodzakelijk een uniforme regelgeving te formuleren over de toegang tot de betaalrekening van consumenten, organisaties en ondernemers. Zowel rechtstreekse toegang, als via een derde partij. Zowel via banken als via nieuwe partijen die geen bank zijn. Deze nieuwe uniforme regelgeving is de belangrijkste wijziging binnen de nieuwe PSD2-richtlijn.

Gedwongen toegang

In PSD2 wordt onder meer gesteld, dat de informatie van een transactie op een betaalrekening eigendom is van de rekeninghouder. Van de consument of de ondernemer dus. Niet van de bank. Het gevolg van deze stelling is, dat de Europese Unie met PSD2, de rekeninghouder het recht biedt om ook aan andere partijen dan zijn bank toegang tot zijn transactiegegevens te verlenen. Bijvoorbeeld aan partijen zoals PayPal als het gaat om online betaaltransacties. De impact van deze regel is voor banken groot. Zij zijn immers niet langer de enige partij die dit recht heeft. Sterker nog: banken worden met deze nieuwe richtlijn gedwongen toegang te verlenen aan andere partijen. Deze wijziging gaat naar verwachting vanaf oktober 2018 gelden.

Grenzen vervagen binnen het betalingsverkeer

In Nederland is de verwachting dat PSD2 per juni 2018 in de nationale wetgeving is verwerkt. Vanaf dat moment moeten banken derde partijen toegang kunnen verlenen tot bankinformatie. In september 2018 moeten banken derde partijen toegang geven via API’s die voldoen aan de eisen die worden gesteld in aanvullende wetgeving, de RTS (Regulatory Technical Standards). Een mogelijk ander gevolg van deze ontwikkeling is, dat softwareleveranciers betalingsdiensten gaan leveren en dat banken meer boekhoudfunctionaliteiten gaan aanbieden. Met andere woorden, de grenzen vervagen. Letterlijk. Niet alleen de landsgrenzen binnen de EU, maar ook binnen de financiële sector.

Onze basis is samenwerking. Ook via API’s

Het uitgangspunt van Wolters Kluwer Tax & Accounting is om onze klanten met Twinfield online boekhouden te helpen bij ontwikkelingen of nieuwe richtlijnen waar accountants mee te maken krijgen. Dat geldt ook voor de PSD2-richtlijn. Wolters Kluwer is niet anders gewend dan de beste softwareoplossingen van andere partijen met API’s aan Twinfield te koppelen. We volgen de ontwikkelingen rondom de bank API’s dan ook op de voet.

Mis nooit meer een update

Meer weten over PSD2 en andere ontwikkelingen binnen accounting? Regelmatig publiceren we tips & tricks voor accountants en hun klanten om bij te blijven.

Schrijf je hier in om nooit meer een update te missen.

Het ontstaan van PSD

PSD staat voor ‘Payment Service Directive’ en is een Europese richtlijn uit 2007. Het doel van deze richtlijn was het buitenlandse betalingsverkeer tussen de EU-landen gelijk te stellen aan het binnenlandse betalingsverkeer van de afzonderlijke landen.

Buitenlandse betalingen werden voor consumenten op deze manier net zo eenvoudig en veilig als binnenlandse betalingen. Om dit te realiseren, moesten de betaaldiensten en payment service providers binnen de EU en de Europese Economische Ruimte (EER) gereguleerd worden.

Hiervoor had de EU zich met deze richtlijn twee hoofddoelen gesteld:

    1. 1. Binnen de EER de concurrentie in het betalingsverkeer verhogen door het faciliteren van deelname in de financiële sector voor bancaire en niet-bancaire instellingen.
    1. 2. Het beter beschermen van consumenten door de rechten en plichten voor betaalinstellingen en hun gebruikers concreter en transparanter te maken en beter op elkaar af te stemmen.

PSD samengevat

  • Uniformering van het betalingsverkeer in de EU;
  • Verhoging concurrentie binnen de EER;
  • Faciliteren deelname in de financiële sector, ook voor niet-bancaire nieuwe instellingen;
  • Creëren van consumentenbescherming door duidelijk beschreven rechten en plichten voor betaalinstellingen en hun gebruikers;
  • Verbeteren van de consumentenrechten via snellere betalingen, beschrijvingen van rechten bij storneringen en transparantere informatieverschaffing over betalingen.
Twee belangrijke veranderingen binnen de PSD-richtlijn
SEPA

Met de introductie van SEPA (Single Euro Payments Area) werd binnen Europa één ‘betaalruimte’ gecreëerd waarin alle eurobetalingen overal op vergelijkbare wijze gingen functioneren. Met andere woorden: een eurobetaling naar Spanje mag niet complexer of duurder zijn dan een betaling aan iemand een dorp verder.

IBAN en BIC

Om SEPA te kunnen laten slagen, zijn de IBAN en de BIC ingevoerd:

IBAN (International Bank Account Number): zijn internationaal uniforme bankrekeningnummers en worden gebruikt voor alle betalingen in Nederland en het buitenland.

BIC (Bank Identifier Code) is een bankidentificatiecode voor de verwerking van alle eurobetalingen naar andere EU-landen. Inmiddels is het verplicht opgeven van de BIC alleen nog nodig voor betalingen buiten het SEPA gebied.